beni bu koca şehirde, yalnız bırakma.

zaman ne kadar hızlı akıyor, saat ne çabuk geçiyor; uyandığımda saat sabahın körüydü, ve şimdi 16 olmuş. çok saat geçmiş; kim bilir kimler kimlerden gitti o saat diliminde, kim bilir kim yine kimleri yalnız bıraktı şu koca şehirde. ve kim bilir neden gittiler.

insanlar çok acımasız diyordu incir reçelinden bir replik. bu kadar insan yalnızken, neden bu kadar insan yalnız diyordu diğer bir filmdeki karakter. etrafıma bakıyorum da, yanında kıymetini bilemediği yüzlerce insan; bi de kendime bakıyorum da, kıymetimi bilemeyen yüzlerce insan. ben mi kendimi çok abartıyorum, insanlar mı beni çok küçümsüyor bilmiyorum. ismail sertaç'ın günlükler yazısında bahsettiği gibi, sadece burada olmadığım zaman "bu çocuk nerelerde acaba" diyebilecek bir kaç insan istiyorum. birileri yokluğumu farkedip, "neden gelmedin, nerdeydin" diye sormasını istiyorum.

başımı alıp gideceğimden bahsediyorum ve kimse de demiyor "dur, nereye gidiyorsun biz ne olacağız?" diye. ben onları, onların beni düşündüğünden fazla düşünüyorum, "ben gidersem onlara ne olur?" diyorum. cevabını da veriyorum sonra, "ben gidersem ne olacak sanki, hayatındaki gereksiz kısım gibiyim ve gittiğim zaman beni hatırlamayacaklar" diyorum sessizce. gidemiyorum ama, gitmiyorum. dedim ya işte, birilerinin beni düşünüp "dur gitme, gidersen ben de gelirim" demesini bekliyorum; olmuyor işte. birilerinin hayatında değersiz parçayım, hiç değerli olamamanın eksikliği var içimde.

rüyamda birilerinin öldüğünü gördüm. insanların, onlara verdiğin değeri bilmeleri için ille bastıra bastıra göstermen mi gerekiyor? yani, ne bileyim ben sürekli birbirlerine seni seviyorum dedikleri halde ayrılan sevgililer gördüm. seni hiç bırakmayacağım, hiç gitmeyeceğim diyip bir süre sonra bırakılan, bir süre sonra giden insanlar gördüm. birbirine bu kadar kolayca söz verip, verdikleri değeri gösterdikten sonra gidebilen insanlar gördükten sonra, benim gitmem ne kadar doğru diyorum. onlara bakıyorum, birisi ağlıyor sanki annesi babası ölmüş gibi, çünkü canından çok sevdiği insan gitmiş. sonra kendime bakıyorum ve "ben gidersem kim ağlar ulan" diyorum, "ben gidersem kim ağlar!".

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

neden rap(müzik) yapamadık?

sence şu an saat kaç?