zaman lütfen dur, birilerini öldüreceksin.

"öleceksek eğer, neden yaşıyoruz" diye düşünüyorum bazen, saçma ama cevapsız. "bana yaşa dediler, ben de yaşadım. ot gibi aynı. doğdum, büyüdüm, büyüyorum. bir gün öl diyecekler ve ben de öleceğim" derken, unuttuğum bir şey olduğunu biliyordum. aklıma hiç bana yaşa diyenlerin, beni büyütenlerin bir gün ölebileceği gelmedi.

ben hayatı hep "ne olacak yahu, en fazla ölürüm" mantığı ile yaşamaya çalıştım. şu yoldan gözüm kapalı geçsem ne olacak? en fazla bir araba çarpar ve ben ölürüm. şu bozulan bilgisayarın içini açıp bakayım, belki yaparım. hem yapamazsam ne olacak? en fazla elektrik çarpar ve ben ölürüm. şu insana biraz küfür edeyim, hep edersem ne olacak? en fazla bıçaklarlar beni ve ben ölürüm.

"ölüm" kelimesi ağıza alındığında söylenmesi adım atmak kadar kolay.

iyi, güzel: zaten ben öldüğüm zaman sorun yok. elbette "arkamdan ağlayacaklar, arkamdan üzülecekler, ailem kendini perişan edecek belki, hatta düşmanlarım bile 'kötü oldu' deyip üzülecekler", ama ben bunları görmeyeceğim. "benim için ölüm elbette kolay, ben öldüğüm zaman hiçbirini görmeyeceğim".

"benim için ölüm, kolay olduğu kadar da zor" işte. o ölümün bir de "arkamdan ağlayacaklar" kısmında olduğun zamanı var.

düşünüyorum da, dün 10 yaşımdaydım. bugün her sabah gözlerimi açtığımda "21 yaşıma geldim, zaman ne çabuk geçti" diyorum. yarın 30 yaşımda olduğum zaman, babam 66 yaşında olacak. işte bu yüzden korkuyorum, işte bu yüzden "sana sesleniyorum zaman, ya dur; ya da beni öldür. ben, beni sevenlerin, benim sevdiklerimin ölmesini istemiyorum."

çünkü birilerini kaybetmek, birilerini kaybetmekten korkmak; bu dünyadaki en büyük acıdan, bu dünyadaki en kötü düşünceden daha korkunç.

Yorumlar

  1. Benim erkek versiyonum olarak dünyaya gelmiş gibisin, bir de tek çocuğum dersen 'A benden bi tane daha var!' diyeceğim artık.:)

    Ölüm benim de çok takık olduğum bir konu, Mart'ta 32 yaşında kuzenimi kaybettim, onu kaybettikten sonra daha derin hissetmeye başladım, şimdi başka problemler baş gösterince Dünya düşüncelerine geri döndüm.

    Ama...
    O zamanlar kendi kendime şöyle demiştim.
    'Evet ölüm bir oyun, ve ölen oyundan çıkıyor sadece, bizi bir kenarda hep bekliyorlar. Ve ben ölürsem, bende oyundan çıkmış olacağım.'

    Bu beni inanılmaz rahatlatmıştı, umarım sana da iyi gelir.:)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

sence şu an saat kaç?

neden rap(müzik) yapamadık?