17 ağustos.


bilmiyordum saate son kez baktığımı. henüz 2 falandı, ve kim bilebilir belki de yarın mükemmel geçireceğim bir gün olacaktı. bunu düşünerek, bunun rahatlığıyla yatağıma yattım.

sabah uyandığımda, üzerimde binlerce ton ağırlığında tuğlalar ve duyduğum o insan ölüsü kokuları vardı. güçlü olmayı isterdim, güçsüzdüm. beni kurtaracak bir süperman'in olmasını isterdim, ya da tanrının tüm yükü üzerimden atmasını.

ne bir süperman vardı, ne de tanrı elini uzattı.
tarih, 17 ağustostu sanırım; ve kim bilebilir, saatler sonra belki de mezarımı bile bulamayacaklardı.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

sence şu an saat kaç?

neden rap(müzik) yapamadık?