hayattan bir kesit: deliler delirdiler.

bundan neredeyse 3 sene öncesiydi, tam hatırlamıyorum. bir gece vakti ağlıyordum. elimde telefonla birilerine ulaşmak istiyor ve kafamdaki soruları sormak istiyordum. ben çok soru sorarım. dolabın içindeki kırmızı eşofmanın neden orada olduğu çok önemlidir mesela. ya da ne bileyim, bir delinin hareketlerinden çok, neden delirdiği önemlidir benim için.
gözyaşlarımın arasında telefonu zor görüyordum. etrafında, sorularını saçma bulacak insanlar bulunduğunda, kişi listesini kırk defa gözden geçiriyor insan. kafasından "hangisi bana mantıklı cevap verir?" yerine, "hangisi daha az saçma bulur?" sorusunu gezdiriyor. birini buluyordum o zaman, şimdi kim olduğunu hatırlamıyorum.

"şu an berbat haldeyim. sorgularken cevap alamamaktan bıktım. delirdiğimi düşünüyorum. deliler hastanesine gitmek, oradaki insanların neden delirdiğini öğrenmek istiyorum. sahi ya, deliler neden delirmiştir? acaba benim gibi, sürekli sorguladıkları için mi?" yazıyordum mesaja. gönderip göndermemek arasında ikileme düşüyordum. gönderiyordum sonra.
etrafınızda saçmalamaktan hoşlanan insanlar varsa eğer, onları sevmelisiniz. birinin sorusu ne kadar mantıksız olursa olsun, asla saçma olarak görmemelisiniz. her şeyin bir cevabı vardır. sadece, henüz cevaplandırılamamış şeyler vardır. adınaysa mucize derler.
cevap gelmiyordu. ellerim titriyordu o an, çok iyi hatırlıyorum. şizofren olduğumu düşündüğüm zamanlar gelmemişti henüz. aklımdan sadece delirmek geçiyordu. bir kişiyi sadece "o" olduğunuz zaman çok iyi anlayabilirsiniz. delirmeyi, neden delirildiğini bilmeyen bir insan; delileri nasıl anlayabilirdi ki?

hala cevap gelmiyordu. aslında söylediğim şeyden korkup benimle bir daha konuşmamasından şüphe ediyordum kim olduğunu hatırlamadığım insanın. vardır böyle insanlar. ama ben odunluzıkkım'dım. hayatından silerdi en fazla ve bir daha konuşmazdık sadece. umrumda olmazdı.
bir hayat dersidir. hayatınızdan birileri çıkıyorsa eğer, mutlaka yeni birileri girecektir. yeni insanlarla tanışacak ve onlarla aynı hataları yapmamaya özen göstereceksinizdir. yeni hatalarla onları da kaybedeceksinizdir ama birileri mutlaka gelecektir. bu böyle olmasaydı eğer, yaşanmışlıklar olmazdı. tecrübeler olmazdı. biz olmazdık.
cevap, hala gelmiyordu. delinin biri tanrıyı aşırı derecede sorguladığından delirmiş olabilirdi. ya da ne bileyim, sevdiğini kaybettiği için de delirmiş olabilirdi. korku insanları delirtebilir miydi? nefret? bilmem gerekiyordu. çünkü bir insanı delirtecek derecede olan duygular, kötüdür. bu mantıkla yola çıkarsak, tüm duygular kötüdür.

sherlock holmes, duygularını araştırmalarının içine katsaydı eğer güneş çoktan batıdan doğardı biliyordum. ama bunun, konuyla hiç alakası yoktu.
ben delilerin neden delirdiğini hiç bilmedim. birilerine illaki deliler hastanesine gittiğim yalanını atmışımdır. çünkü gitmeyi istemiştim. gitsem de beni almayacakları aklıma gelmişti. bu yüzden sadece istekte kaldı bunlar.

bir gün gideceğim. çünlü, deliler delirdiler. bana da bazen deli diyorlar. ben de pek akıllı olduğumu sanmıyorum zaten.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

neden rap(müzik) yapamadık?

farklılaşamadıklarımız