gözleri kan çanağı.

şeytan kırmızıyı çok sever, kadınlar da öyle. erkekler de. ben de severim, farklı bir yaşam formu olarak. bazen "insanların hepsi kırmızı olsaydı dünya daha güzel bir yer olurdu." diye düşünürüm. son zamanlarda dikkat ettim tekrar, "bazen" kelimesini diğer kelimelerden farklı seviyorum. bazen olur böyle şeyler diyorum mesela, bazen her cümlenin sonuna bazen ekleyesim geliyor. eskiden de anlattım, "bazen" kelimesi her şeyi daha güzel yapıyor.

bazen aşık olur, bazen bir insan severim. bazen aşk mektupları yazdığım görülmüştür illa ki. bazen aşık olduğum hakkında yazılar yazdığımda görülmüştür ama... hiçbir zaman kime, neden yazdığımı anlamamıştır insanlar. biliyor musun bazen ben bile bilmiyorum kime, neden yazdığımı.

her günün sonu mutsuz bitecekmiş gibi geliyor bana. içerlenip bir kaç sigara yakıyor, deneysel müzikler açıp keyfime bakmaya çalışıyorum. bazen neden üzüldüğümü, neden depresif olduğumu çözemiyorum. belki de mutsuzluğun en güvendiği bağımlısıyımdır ben.

saat sabahın beşi, gözlerim kan çanağı.
gram uykum yok, saatlerdir kahve içiyorum.
ben hayatımda bir sigaraya bağlandım.
yeni bir bağımlılık edindim sonra, adına mutsuzluk diyorlar.
kendimi ne zaman mutlu hissetsem, mutsuz oluyorum.
bir şey beni çağırıyor; şeytandan şüpheleniyorum.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

neden rap(müzik) yapamadık?

farklılaşamadıklarımız