mutsuzluğa bağımlı 4

her şeyin çözümü olup da uygulanmaktan korkulan tek bir şey var. yapıldığında ne olacağına dair cevabı henüz bilinmeyen fakat pek de önemli olmayan bir şey. konu, bugüne kadar yapılan her şeyi unutmaksa; bugünden sonra olacaklar, hayata yeni bir başlangıç yapmak gibidir zaten.
zaman geçtikçe cesaretim artıyor. cesaretim arttıkça aptallığı daha iyi tanıyorum. insanlığın aptalca şeyler yapıp intihar edesi, insanlara intiharı güzel bir şeymiş gibi gösteresi geliyor. ölümün güzel tarafı sadece ölen için var; geriye bırakılan her şey kötü.

bir şeyde yeteneği olmayan bir insanım ben. bir şeyde yeteneğim olsaydı, geliştirmek için hiçbir şey yapmazdım zaten. tam bir şeylere, öncelikle aileye bağımsızlığımı ilan ettim derken; işten çıkarılmak zorunda kaldığımı öğrenmenin nasıl bir şey olduğunu anlatamam. benim kelimelerim sadece karamsarlığa, çaresizliğe ve ölüme çalışır çünkü.

içinde bulunduğum çaresizliği kelimelere dökebilirim ama. bir şeylerin altına elimi soktuğumu ve şimdi en başa döndüğümü anlatabilirim. ama bunların hepsi, gereksiz şeyler.
gülmeye programlanmış bir hayvanım ben. her şey olup biterken, hayatım tekrar eski mutsuzluğuna geri dönmüşken gülümseyebilir ve "hey, bakın... her şey yolunda. sadece yalnız kalmak istiyorum." diyebilirim. her insan yapabilir bunu.

yalnız kalmak istiyorum a dostlar. çünkü, içerisine düştüğüm uçuruma hep beraber düşmektense, yalnız düşmeyi tercih ederim ben. ölürken bile önce kendimi değil, arkadaşlarımı düşünmek gibi büyük salaklık yapıyorum çünkü.
nasıl anlatsam daha edebi olur bilmiyorum. yazının hiçbir edebi tarafının kalmadığını ben de hissettim. yazdıklarımı şöyle bitireceğim o zaman.
kırmızılı bir kadın öldü. siyah bir duygu doğdu.
siyahı da ben öldürdüm. hoşuma gittiği için.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

sence şu an saat kaç?

neden rap(müzik) yapamadık?