Ana içeriğe atla

sonsuz döngü: bıçak yarası.

ne olduğunu duydum. dört yerimden bıçaklamışlar. sadece ben duydum, olan ona oldu. yepyeni heyecanlar peşinde buldum kendimi. dört tarafım yaralı. koşmaya kalksam canım acır. yürüyemem, ayaklarım yorgun. yaranın biri dalağımda, perişan haldeyim nefes bile alamıyorum. beni bir tek ben duydum. olan yine başkasına oldu.
ne kadar çöp yapmışsınız, belediyeyi arasın temizlesinler. bu ne boktan bir koku! dudağıma kadar sinmiş. sigaramın yarası var. ve yarısı. sigaram da bitiyor, bugün de yalnızım.

perdeleri kapattım, kimse görmesin. bu kadar yalnızlığı kelimeler hariç hiçbir yerde göremezsin! odasına kendini kapatan insanlar görünmezler. biraz gülümse. boşver bizi. ne kadar kalabalık olsak da aslında kimsesiziz.
ne olduğunu duydu, koştu... geldi. yüzüme baktım, olan ona oldu. aynaları kaldırın, kendimi görmeye katlanamıyorum. biraz sakallarıma jilet sürsem, damarlarım bile hisseder. biraz uzun yazsam, elim felçli kalır. 
"neden" dedi... "neden fotoğrafların yok?"
"kaldırdım aynaları, uzun zamandır kendime bakmıyorum."
"şu mutsuzluktan vazgeç, savaş."
"hangi mutsuzluk? ben bir tek yalnızlığı tanıyorum."
korktum. başkası da korktu. vardım. aslında başkası yoktu. "yapma!" dedim. "bu kadar yalnızlığı kelimeler hariç hiçbir yerde göremezsin." bana baktı. "hangi yalnızlığı? ben sadece seni tanıyorum."
çok karıştım. dört yerimden. bir atar damar, bir dalak. bir toplar damar, eşit sayılırız. bir beyin, ölümcül darbe. o kadar çok kıskandım ki, kendimi bıçakladım. ne olduğunu duydum. dört yerimden bıçaklamışlar. sadece ben duydum, olan sana oldu. yepyeni heyecanlar peşinde buldum kendimi. şimdi, sil baştan.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

iyi ki varsın.

sana ne yazacağımı bilmiyorum. aslında, sana ne yazacağımı çok iyi biliyorum da kelimelere dökemiyorum. bir yanıma kahvemi aldım, diğer yanıma da bırakmak için söz verdiğim sigaramı. yazmak bana zararlıdır belki, belki de zararsız. hiç bilmiyorum ama çok mutluyum; yanımda sen varsın. yanımda kal... bana en yararlı sen varsın, geriye kalan her şey zararlı. benim için baktığım her yerde sen varsın; gerisi anlamsız.

ellerim biraz soğuk, elimin en soğuk yerinden tutar mısın içim ısınsın. ya da bana biraz bakar mısın, cennete olan sevdam artsın. saçlarınla oynayabilir miyim, çocuklukta hevesimi alamadığım oyuncaklarım için. ellerinden ben tutabilir miyim ya da? soğuk bir yerin kaldıysa ısınsın diye.

sana çok şey yazdım. sana yazdığım her şeyi sildim, tekrar yazdım. kelimelerin duruşunu beğenmedim bazen. bazen, seni sevdiğimi tam anlatamadıkları için kızdım; tekrar sildim, tekrar yazdım. bir daha beğenmezsem eğer tekrar siler tekrar yazarım. sana değer. senin için, tek tek, ayrı ayrı tüm ke…

siz hiç başarısızlığı çantanızda taşıdınız mı?

henüz 23 yaşındayım. geçenlerde bir yazı okudum. bana "hayatı aceleye getirme" diyordu. yine uzun bir zaman önce geçenlerde birileri bana "steve jobs üniversiteyi bırakmış. sonra apple'ı kurmuş." diyordu. biraz daha önceye gidebilirim. google'ın küçük bir garajda kurulduğu gerçeğine kadar yani. insanların öğütlerinden bahsetmekse konu, hayatımın her köşesini anlatabilirim. memur olmamı isteyenlerden, değer verdiğim her şeyi hiçe saymamı bekleyenlerden girebilirim konuya. dolabımdan hiç çıkarmadığım, "bir gün başarılı bir insan olacaksın." dendikten sonra verilmiş kol düğmelerinden bile bahsedebilirim. hiçbir şeyi değiştirmez, biliyorum. hiçbir şeyin değişmesini istemiyorum zaten... sadece, anlatasım var.

iki üniversite gördüm ben. ikisini de bitirmedim. birini daha üçüncü ayımın başında bıraktım. diğeri 5 sene sürdü, bırakmak üzereyim. üniversiteyi bırakmak iyi bir şey değil, biliyorum; fakat üniversiteyi bitirmek de zannedildiği kadar iyi değil.…

5. ay: gidersen...

saat geç oldu, uyuyup uyanalım. saatini kur, bir sanatçının da dediği gibi "her sabahın, bir anlamı olmalı." her sabah, bir anlam oluşturmalı. ölüm var, ölüyoruz işte; hem de kaç defa olduğu hiç belli değil. ölüm var, ölüyorlar işte; kim olduğu çok mu önemli?

şimdi de kayıp giden zamana mı takacağım bilmiyorum. şimdi, neye takmam gerektiğini de bilmiyorum kafamı. ya gidersen? ya kalmazsan? içimden bir his diyor ki "bütün cümlelerin yarım kalır." içimden bir ses uyarıyor, "zaten sessizsin... giderse, ne anlamı kalır?"

derin bir uykudan uyanır gibi, komadan büyük bir isteksizlikle çıkar gibi... hiç dinmez gibi ve hiç bitmez gibi... akla gelen her kötü betimleme gibi korkular. neden, ne için... cevabı bulunmayan bir yerde. beynin derinlikleri, kalp atışının ulaşamadığı yerler gibi. hiçbir işe yaramayan apandisit gibi ve daha bir çok şey gibi... ne çok gibi oldu, kendimden çekindim.

bi değişiklik var anlıyor musun? neyin değiştiğinin farkında değilim üstelik…