noluyor biliyor musun? bursa nefret kusuyor.

ne oluyor biliyor musun?

bursa nefret kusuyor. neden böyle oluyor biliyor musun? bilmiyorum. daha saatler öncesine kadar etrafıma mutluluk saçan bir insanken, evimde, koltuğuma oturduğum ilk anda üzerime çöken hain bir mutsuzlukla karşılaştım. benim suratımın asıldığı sadece yalnızken görülmüştür. yalnızdım ama, ankarada çektiğim her şeyin, bursaya adım atar atmaz düzeleceğine inanıyordum. bazen inançlı olmak da yetmiyormuş anlayacağınız. bazen, hangi şartlara uyup uymadığınızı bilmediğiniz halde mutsuz olabiliyormuşsunuz.

bunu öğrendim. uzaklardayken hayalini kurduğum şehrin, aslında mutsuzluğumun sebebi olduğunu öğrendim. buradan hemen, şu an, nasıl geldiysem kaçmak istiyorum. buradaki mutsuzluğumun, bu kadar çabuk olmasına alışık değilim. ankaradaki mutsuzluğuma alışmış olmam, artık zevk veren bir durum haline gelmişti. ama bursa... yani hayallerimin şehri... ne bileyim. canım acıyor.

bursa. mutluluğa bürünmüş mutsuz şehrim. söyleyeceklerim bu kadar. ölmek istiyorum, buradayken daha fazla. gitmek istiyorum, burada değilken istemediğim. buradan gitmeyi istemek, yeni tanıştığım bir duygu. buraya katlanamayacak gibiyim, canım çok acıyor. sanki güzel bir kadın taşşaklarıma dirsek atmış gibi. herhangi bir kemiğim kırılsaydı bile bu kadar acı çekemezdim. ismail abi'nin de dediği gibi: "bu acı geçiyor mu?"

üniversiteyi bile bırakmak istiyorum, bu bile yeni tanıştığım bir duygu. üniversiteye bir dakika daha katlanmak yerine, açık öğretimden bir yerleri yazıp bu yerden siktir olup gitmek istiyorum. ankara'yı bile buradan daha fazla istiyorum şu an ve ankaradan nefret eden bir insanım. bunun nasıl bir duygu olduğunu bilemezsiniz.

şu an, sanki çekilmemesi gereken, kurtulmak için boşa uğraşılmış bir işkencenin ortasındayım. hem de isteye isteye.

buradan gitmek istiyorum.
bura da benden gitmek istiyordur belki.
önemli değil. buradan, gitmek istiyorum.

Yorumlar

  1. Bursa'da üniversiteye başladığım ilk aylarda yurtta sıkıntılı zamanlar geçirmiştim.İnsanlar canımı acıtıyordu.Kaç kez ağladım.Gelip alalım seni dedi annem.Bir gün yine ağlaya ağlaya çıktım yurttan.Heykel'e çıktım.Bir sokak satıcısında bir şiir kitabı buldum.Fazla param yoktu ama yine de aldım.Okudum, gülümsemeye başladım, iyi geldi nedense.Sonra herşey düzelmeye başladı.Çok sevdim Bursa'yı.Yeşilini gözlerime doldurup hüzünle dönmüştüm Ankara'ya.Umarım sizin için de öyle olur :)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

sence şu an saat kaç?

neden rap(müzik) yapamadık?