artık.

perdem simsiyah, güneşi, aydınlığı geçirmesin diye. havam, içim kadar karanlık. aynaya baktığımda kendimi tanımıyorum. kim olduğumu hatırlayıp, tekrar unutalı 1 hafta oldu. kendimi tanımak için aceleci davranmışım, şimdi, kendimden daha fazla nefret ediyorum.

yazacaklarım, söyleyeceklerim, uzar gider. ağlamadan yazdığım yazılar hiçbir heyecanımı uyandırmıyor artık. kimseyle tanışmıyorum. hayatıma, yeni kimseyi almıyorum. bir şeylerin eksik olduğunu hissetsem de; hayata ne kadar fazlalıksam, o kadar kaybediyorum. hiçbir şey heyecanlandırmıyor beni. eskiden, teknoloji kokan büyük mağazalara girdiğimde geleceğe dair planlar kurar, bir şeyleri istemenin zevkini yaşardım. teknolojik kokan büyük mağazalardan bile nefret ediyorum artık.

koşmak, yürümek, yerimde durmak, hiçbir şey istemiyorum. bunu bir mektup olarak düşün. intihar etseydim, aynı cümleleri kurardım. yalnız olmadığı zamanlarda bile yalnızım diye ağlayan pis mahlukun tekiyim ben; beni neden takasın? beni neden sevesin? esasında, ben kötü bir insanım. hiçbir şeye değer vermediğimden değil, değer veremediğimden.

uzun paragraflar kursam, okumazsın. kısa yazılar zaten her şeyin özetini geçmeyi biliyor. uzun uzun yazılmış kitapları okumaktan bile sıkıldım artık; bırakın, kitaplar da bir köşede öksüz kalsın. ne olurdu biraz mutlu olsaydım? ne olurdu heyecanı tatsaydım? ne ara bu kadar kaybettim, ne kadar zamandır hiçbir şeye sahip değilim? eskiden sahip olduğumu düşündüğüm ne varsa yok artık.

düz giden yolları kapattım. yokuş aşağı inerken fark ettim, hiçbir yol bana göre değil. sabah, bir klasik olarak yerine getirdiğim ritüelimi, mastürbasyonumu yaparken zevk alamadığımı gördüğümde bile ağlayasım geldi. her insanın taptığı, benim uzak kaldığım her şeyden nefret ediyorum artık. seksten, aşktan, duygusallıktan ve mantıklı gelen her şeyden.

karanlığı bile kapattım, siyahlıktan başka hiçbir şey yok. gökyüzünün maviye çalan ruhu, bana hiçbir şeyi hatırlatmıyor. son haftalarda, yazılar yazarken bile acı çekiyorum; onlarca satır, onlarca paragraf, silerken ruhum acıyor. neden yazdığımı bile hatırlamıyorum artık. kendimden bile bu denli uzaklaştım.

beni ciddiye almıyorsun. ama kayboldum.
bulunmanın imkansız olduğu topraklardayım.
kendimi gömdüm, yok oldum.
işim tanrıya kaldı, sen gelme artık.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

sence şu an saat kaç?

neden rap(müzik) yapamadık?