kısa bir metin ve betonlar.

kafamın dağıtılmaya ihtiyacı var, elime aldığım silahla kırk sekiz yerimden vursam kendimi ölmeyeceğimi düşünüyorum. mucize diye bir şeyin varlığından bahsedeceksek eğer, insanlar öleceğini bildiği halde yaşıyor. saat bir türlü geçmiyor ki ölümü daha fazla düşüneyim. karanlık bir türlü bitmiyor penceremde. biliyorum, sırf ben perdeyi kapattım diye tüm dünya karanlığa gömülmüyor ama olsun; dünyadan bahseden kim? ben kendi karanlığımı diyorum.

insanlık beni bunaltıyor her zamanki gibi. koşarak uzaklaşmak isterken bacaklarımın yorulmasından korkuyorum. imkansızlıklarla baş edemiyorum korkular yüzünden. vazgeçiyorum yazmaktan. ben yazarken mutsuzluktan beslenirim çünkü. hissettiğim şey yalnızlık olduğunda kendimi ne mutlu, ne mutsuz görüyorum. tam olarak bir ikilem içerisindeyim, girebileceğim tüm yolların girişlerini betonlarla kapattılar.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 yıl.

neden rap(müzik) yapamadık?

evet dostum, hayatın yükümlülükleri var.